غزل شمارهٔ ۲۴۲

برداشت: دل ما مانند خیکی است که پر از عواطف و احساسات است، و بدن ما همچون مشک عطرینی است که زیبایی و ناز را بر دوش سقا (آب‌کش) حمل می‌کند.

برداشت: از چشمه جان، خود را سیراب کن، ای تشنه! بیا و از فراوانی آب نوش جان کن.

برداشت: آب‌انبار پنهان است و مشک آشکار، اما این دو از یکدیگر جدا نیستند.

برداشت: اگر شیر علم برقصید، رقص او تنها رقصی از روی عشق و محبت است.

برداشت: از دور دستم، ولی علم و دانش من را ببین، تا بوی وجودم مانند عطر عود در فضا پراکنده شود.

برداشت: از عطر تو روح راضی نمی‌شود، ای منبع حیات، ای چشم روشنی و خوشنودی.