غزل شمارهٔ ۲۳۹

برداشت: بیابان ما انتهایی ندارد و دل و جان ما نیز آرامش و قرار نمی‌یابند.

برداشت: جهان پر از نقش و صورت است، اما ما نمی‌دانیم کدام یک از این نقش‌ها واقعاً خود ما هستیم.

برداشت: وقتی در مسیر کسی را ببینی که سرش بریده شده و به سمت میدان ما می‌آید، این صحنه می‌تواند نشان‌دهنده دردی عمیق یا شکست‌هایی باشد که بر ما رفته است.

برداشت: از او بپرس، از او بپرس درباره‌ی رازهای ما که از او می‌توانی شنید رازهای پنهان ما.

برداشت: چه چیزی باعث شد که تو فقط یک گوش باشی و حریف گفتگوهای ما از پرندگان شوی؟

برداشت: چرا از ما دور شدی و به جایی دیگر پرواز کردی، در حالی که ما هدایتی ویژه نظیر سلطنت سلیمان را داریم؟

برداشت: نمی‌دانم چه بگویم یا چه بفهمم، زیرا این ماجرا فراتر از توان و ظرفیت ماست.

برداشت: چطور می‌توانم درباره‌ «این حال نگران» بگویم، درحالی‌که هر لحظه‌ بیشتر و بیشتر در این سردرگمی غرق می‌شوم؟

برداشت: پرندگان زیبا و شکاری در فضای کوهستانی ما به پرواز در می‌آیند.

برداشت: در فضایی که درختان و آسمان به اوج زیبایی خود رسیده‌اند، جایگاه ما قرار دارد.

برداشت: از این ماجرا عبور کن و از من نپرس که دستان ما چه می‌شود و چگونه آسیب دیده‌اند.

برداشت: زیبایی و جمال شاهان و سلاطین تو را به سوی حق و دین هدایت می‌کند.