غزل شمارهٔ ۲۳۸

برداشت: بیا و از لذت زندگی بهره‌مند شو، ای کسی که خوشبختی را درک کرده‌ای.

برداشت: این شخص چه شده و آن شخص چه شده است، اما من درگیر ماجرا نیستم.

برداشت: کسی جرات نمی‌کند به زلف او دست بزند، چرا که دل او را از این ملاقات دل‌انگیز می‌گیرد.

برداشت: شاید کسی به خاطر خوشحالی سفر نکند و کسی به خاطر چنین مکانی نرود.

برداشت: بگذار این همه را کنار بگذارم و آن جام را به دست بگیرم که از سخاوت و مهربانی شما شنیده‌ام.

برداشت: لیوانی که پر از دل باشد، دلم را به سوی آسمان می‌برد.

برداشت: در اینجا گفته شده است که خاموشی و آرامش این نفس را از دست نده، زیرا دل و جان ما فدای توست. به عبارتی دیگر، این نفس و نفس‌های ما به خاطر تو ارزشمند است و باید با احتیاط و توجه زیادی به آن پرداخته شود.