غزل شمارهٔ ۲۳۵

برداشت: او به من نگاه کرد و بدون اینکه بپرسد، با چهره‌ای عبوس از کنارم رفت. حالا نمی‌دانم چرا اینگونه رفتار کرد.

برداشت: من نمی‌دانم چه چیزی باعث شد که او از من بدش بیاید. چرا وقتی برایش مهم بود، من نتوانستم خودم را کنترل کنم و باعث ناراحتی‌اش شدم؟

برداشت: صبحگاهان چرا دل عاشق را می‌زنی، چرا این‌گونه با تیغ ذوالفقار به او حمله می‌کنی؟

برداشت: زمانی که آن گل زیبا را با رنگی پریده دیدم، از دل غمگین و بی‌نوایم هزاران درد و رنج به وجود آمد.

برداشت: وقتی لب به خنده می‌زنی، دل هم شاد و باز می‌شود. در واقع، این خنده همیشه دل را شاد و گشاده نگه می‌دارد. پس چرا باید به مسائل ناراحت‌کننده فکر کرد؟

برداشت: وقتی در ابروهایش از خشم گره‌ای می‌زند، قلبش از غم و ناراحتی پر از درد می‌شود.

برداشت: عجب حالی دارد جانم وقتی که او با لبخندش به من نگاه می‌کند؛ اگر یک دم او را نبینم، احساس ناتوانی و ضعف می‌کنم.

برداشت: زمانی که دنیا از حقیقت و صداقت روی بگرداند، همه‌چیز به تیرگی می‌گراید و نه روزی باقی می‌ماند و نه عقل و درک صحیحی برقرار خواهد بود.

برداشت: چرا دل محبوب ما از ما دور شده است، در حالی که تنها یک نفس از ما فاصله گرفته؟ چرا فرزند رحمت خدا از ما دوری می‌کند، در حالی که محبتی وجود دارد؟

برداشت: اگر خدا لطفی نداشت، ما در اشتباه بودیم و اگر نه، چرا خوبی او همیشه در دسترس و بی‌حد و مرز است؟

برداشت: اگر تو تمام زیبایی و لطف خود را به صورت آشکار به انسان‌ها می‌دادی، پس چرا پیامبران باید پرده‌نشین شوند و در خفا بمانند؟