غزل شمارهٔ ۲۲۹

برداشت: خداوند نوشیدنی را به من عطا کرده و تو را به سمت مستی می‌کشاند. حالا که این تقدیر است، چه جنگی است بین من و تو؟

برداشت: شراب به معنای نیکی و زیبایی است و گل نمایانگر لطافت و جذابیت. در اینجا، خمار نشان‌دهنده‌ی حالت نشئگی و غفلت است. آن کسی که به حقیقت و واقعیت آشناست، همه چیز را می‌شناسد و به هر چیزی مطابق با شایستگی‌اش رفتار می‌کند و او به خوبی می‌داند که چه چیزی سزاوار چیست.

برداشت: به خاطر تو، شکر هرگز تلخ نخواهد شد؛ زیرا در دل محبت و خوشی جایی برای شکر و شیرینی وجود دارد.

برداشت: تو مانند یک نوحه‌خوان هستی که به من یک نوحه می‌دهد، و من هم مانند نوازنده‌ای هستم که دردهای خود را با نواختن سرنا ابراز می‌کنم.

برداشت: هرچند دل‌دار با روی دوست‌داشتنی‌اش به من لبخند می‌زند، اما من نگاه خود را به او معطوف کرده‌ام و از تظاهر و نفاق دوری می‌کنم.

برداشت: اگر به تو دلی ترش و تلخ دارم، انتظار شیرینی و محبت از من نداشته باش. اگر نمی‌توانی این را درک کنی، دیگر امیدی به تغییر وضعیت نیست.

برداشت: اگر گلی در این جهان بگرید، من نیز اشک می‌ریزم و نوحه‌ای همانند آن گل‌ها برپا می‌کنم.

برداشت: من به جز عشق و سختی‌هایش چیزی احساس نکردم، جز اینکه در پی نظم و شعر باشم و از همان هم رهایی یافتم.

برداشت: این شعر را بگیر و پاره کن، مانند اشعار قدیمی که از معانی و مفاهیم خالی است و تنها به حرف‌ها و جملات بی‌محتوا وابسته است.