غزل شمارهٔ ۲۲۶

برداشت: دوست من رفت و تنها یادگاری از او برایم باقی مانده است؛ آن چهره زیبا و چشمان اشکبارم، و افسوس که چه غمی دارم.

برداشت: اگر دو چشمی داشته باشی که پر از اشک باشد، مانند کسی که در کنار رود فرات و کوثر زندگی می‌کند، آبی که جان را تازه می‌کند و زندگی را به انسان می‌بخشد.

برداشت: چرا طلاگر نمی‌خندد و شاداب نمی‌شود در حالی که به گنجی نامحدود و زیبایی و ارزش فراوان دسترسی دارد؟

برداشت: چرا همگی غمگین و نالان هستند؟ چون یعقوب بخاطر جدا شدن از یوسف، به شدت ناراحت و غمگین است.

برداشت: اگر با ناز و زیبایی بی‌پروا به سوی ستاره‌ها برود، زمانی که خورشید به او تابید، به مناعت و ماندگاری خواهد رسید.

برداشت: اگر جانم از چراگاه بیرون رفته، کجاست آن شجاعت و دوستی که با او بگویم چرا چنین شده است؟

برداشت: عشق آغاز شده و هر کسی که در پاسخ گفت "بله" گواهی بر این عشق داده است، باید با هزاران درد و رنج روبرو شود.

برداشت: سختی و بلا دُر و مروارید است بلا، بلادُر است؛ تو را زیرک و دانا می‌کند، مخصوصا مروارید بی‌همتایی که از آن دریاست.

برداشت: من مانند کبوتر او هستم، اگر سرم را از او دور کنم، دیگر نمی‌توانم پرواز کنم و فقط می‌توانم دور بام و خانه‌اش بچرخم.

برداشت: من همانند آفتابی هستم که از سایه او برمی‌خیزد و هرکس که زیر سایه‌اش قرار گیرد، می‌تواند به مقام و سلطنت برسد.

برداشت: دعوت کافی است دعوت را رها کن و نیایش کن؛ مسیح با بال دعا و نیایش بود که به آسمان چهارم رفت.