غزل شمارهٔ ۲۲۵

برداشت: خداوند میزبان صوفیان است و برای آنها حلوای شیرین پخته و آنها دسته‌دسته بر این خوان حلوا نشسته‌اند و حلوا در میان است.

برداشت: وقتی‌که از آن دیگ خوردند‌، هزار کاسه سر به‌سوی سفره آسمان رفت.

برداشت: در تمام هستی شور و غوغایی خوش درافتاده‌است وقتی که شاه خسروان حلوا می‌دهد‌، چنین می‌شود.

برداشت: بی‌وقفه از سوی مطبخ رسول‌، حلوای شیرین می‌رسد که فرشتگان آن‌را پخته‌اند.

برداشت: وقتی بدن حلوا می‌خورد آن‌را به چیزی نازل تبدیل می‌کند و در آبریز می‌ریزد اما وقتی که جان، حلوا می‌خورد، به‌سوی عرش می‌برد.

برداشت: همچون کفچه که دور دیگ می‌گردد تو نیز دور جان بگرد تا همچون کفچه‌، شیرین‌کام شوی.

برداشت: دلی که هوس حلوا کرد و در این هوس همچون دیگ سوخت‌، کرم است که ببخشد به تای نان حلوا. (تای در اینجا گویا به‌معنی تخته یا ورقه باشد یا شاید پیچیده در نان)

برداشت: سکوت کن که اگر فرمان حق نباشد، نان نمی‌دهد؛ حتی با هزار زور و صد نیزه هم، به تو حلوا نمی‌دهد.