غزل شمارهٔ ۲۲۴

برداشت: ای جوان، چرا این‌قدر با دقت به چهره‌ام نگاه می‌کنی؟ آیا در چهره‌ام علامتی از عشق و دیوانگی وجود دارد که تو را مجذوب کرده است؟

برداشت: آیا بر چهره من نشانه‌ای از عشق نمی‌بینی، در کنار علامتی که نشان‌دهنده ماجراهایی گذشته است؟

برداشت: من هزار مشک آب از چشمه‌ساری می‌خواهم و به اندازه هزار شکم نیاز دارم، زیرا آب خضر بسیار خوشمزه است و من در طلب آن هستم.

برداشت: وفا و صداقت را از کسی طلب نکن که وقتی دلش را از دست داد، دیگر به وفا و محبت فکر نمی‌کند و فقط به بی‌وفایی و ظلم روی می‌آورد.

برداشت: این دل خراب و ویران من، به خاطر زیبایی تو، خوشبخت است. حتی در این خراب شده، گنجینه خاطرات تو برای من ارزشمند است.

برداشت: در شب گذشته، هنگامی که دعا می‌کردم، صداها و ناله‌های جان‌های بی‌کسی من را از خواب غفلت بیدار کردند.

برداشت: من می‌گویم که از غم و ناله حرف بزنم، یا اینکه درباره زیبایی او بگویم. با ناله کردن، گوش‌هایم از زیبایی‌اش پر می‌شود.

برداشت: قرار نیست زمانی برسد که تو برادر من باشی و هر بار که تقاضاها به سمتت می‌آید، کشته شوی.

برداشت: شخصی را تصور کن که در میان صحنه‌ای شلوغ و پرهیاهو در حال دویدن و بازی است، به گونه‌ای که توجه همه را به خود جلب کرده و در تمام بخش‌های میدان حضور دارد.

برداشت: کجاست اراده و هدف پادشاه و کجاست اراده و نیت مجری؟ کجاست قامت و زیبایی معشوق و کجاست صدای فراخوان؟

برداشت: از شدت شوق تو، من مثل دریا به تلاطم درآمده‌ام. بگو ای پادشاه آگاه و مانند گوهر دریاست.