غزل شمارهٔ ۲۲۳

برداشت: کجاست آن نوازنده‌ای که با ندای خود جان را شاد کند و نفسش در دل هزار دل‌بسته فریاد بزند؟

برداشت: گفته‌ام که هیچ چیزی نگویم، اما اکنون می‌خواهم بگویم که از کجا آمده‌ام و وفاداری‌های گذشته‌ها از کجا ناشی شده است.

برداشت: اگر انسان تمام زمین را برای توبه و بازگشت به سوی خدا بگردد، تنها یک لحظه عشق و محبت الهی می‌تواند همه آن تلاش‌ها را تحت تأثیر قرار دهد و آن‌ها را بگذارد. مانند گیاهی که اگر عشق الهی در آن باشد، به راحتی رشد می‌کند.

برداشت: از آنجا که توبه مانند بندی است که نمی‌تواند باز شود، موجی که به بلندی کوه می‌رسد، دریا را مغرور نمی‌کند.

برداشت: میان ابروهای تو، ای عشق، اکنون گرهی وجود دارد که شایسته روی زیبا و دلربایت نیست. پس آن را باز کن.

برداشت: هیچ‌کس در دنیا برای من خوشایند نیست، زیرا کارهای تو را دیدم که بی‌نظیر و مشابه ندارند.

برداشت: وقتی که زیبایی تو مانند آفتاب از سمت شرق طلوع کرد، از هر ذره‌ای شنیدم که ما را مورد لطف و محبت خود قرار دادی.

برداشت: در آب دریای زلالت شیرینی‌ای وجود دارد که حتی جگر تشنه را هم به درخواست آب وا می‌دارد.

برداشت: خداوند برای هر دردی دارویی قرار داده است، اما درد عشق کهنه درمانی ندارد و همچنان باقی می‌ماند.

برداشت: اگر درمانی برای این مشکل وجود داشته باشد، تو خود اجازه داری که به کاه‌گلی که بر بام خانه نشسته، نگاه کنی؟

برداشت: کسی که به افتخار فقر و تهیدستی خود می‌بالد، چه توجهی به قدرت و ثروت و مقام‌های بزرگ دارد؟

برداشت: این ابیات به بیان این مفهوم می‌پردازد که با وجود زیبایی و سرسبزی جهان و حقیقت‌ها همچنان سوالات و تردیدهایی در ذهن انسان وجود دارد. در واقع، زیبایی‌های زندگی نمی‌توانند مانع از ظهور افکار بی‌پایه و اساس و نگران‌کننده در دل و ذهن ما شوند.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که هرچند افراد فرهیخته و با سخنرانی ماهر وجود دارند، اما به اعتقاد شاعر، بهتر است که این گونه سخن‌ها را به همه انسان‌ها منتقل نکنیم و بگذاریم که دقت کنند و خودشان بفهمند. در نتیجه، گفته‌های ناب و گرانبها باید به کسانی القا شود که شایسته آن هستند.