غزل شمارهٔ ۲۲۱

برداشت: تو مرا به خود جذب کردی، بگو می‌خواهی مرا به کجا ببری و در دل تو چه نیتی نهفته است؟

برداشت: عزیزم، نمی‌دانم چه غذایی برای من پخته‌ای، اما فقط خدا می‌داند که عشق چه حالتی دارد.

برداشت: زمانی که همه چیز در دستان توست، از آسمان و زمین گرفته تا ستاره‌ها، جایی که می‌خواهی بروند، همان جایی است که تو گفته‌ای بیایند.

برداشت: تو گوش‌های مرا با دقت گوش می‌دهی، اما بقیه افراد تنها با یک گوش می‌شنوند. به همین دلیل هر بار که صدای من را می‌زنی، از عمق هر دو گوش، چیزهای دائمی و ماندگار به گوش می‌رسد.

برداشت: وقتی که غلام پیر می‌شود، آقایش او را آزاد می‌کند. حالا من هم که به سن و سال رسیده‌ام، احساس می‌کنم که از ابتدا بنده و وابسته بوده‌ام.

برداشت: نه تنها کودکان در قیامت با موهای سفید برنمی‌خیزند، بلکه قیامت تو، موهای سیاه پیران را نیز تغییر می‌دهد.

برداشت: وقتی که مرده‌ای را زنده کنی، انگار که پیر را جوان می‌کنی. من در این حال ساکت می‌شوم و به دعا و عبادت مشغول می‌شوم.