غزل شمارهٔ ۲۲۰

برداشت: از صبح سعادت سه بوسه به من داد که صبحی پرخیر و برکت برایم باشد.

برداشت: به یاد بیاور، ای دل، که شب گذشته چه خواب زیبایی دیدی و صبحی که در آن دروازه‌ای از سعادت به روی من گشوده شد.

برداشت: شاید در خواب دیدم که ماه مرا گرفت و به آسمان برد و در آنجا قرار داد.

برداشت: دل خراب و ناامید من را در مسیر او دیدم که با ترانه‌گویی خود از سر شوق به زمین افتاده‌ام.

برداشت: در دل من، در پی عشق و کارهای زندگی، خاطراتی وجود دارد که به آرامی و به تدریج به یادم می‌آید.

برداشت: اگر عشق در ظاهر از من نشأت می‌گیرد، در واقعیت این عشق است که وجود مرا شکل داده است.

برداشت: آیا صفات تو مانند جان در وجودت مخفی است، و تو برای من تمام آرزوها و خواسته‌ها هستی؟

برداشت: به من بوسه می‌رسد از سوی تو، اما نمی‌توانم ببینم که این احساس در پس پرده‌های طبیعت چه زمانی به من داده شده است.

برداشت: به هیچ‌وجه از مسئولیت رحمت کناره‌گیری نکن، زیرا اگر به زوال برسم، از اعماق وجودم فریاد خواهم زد در آن مکان که حق و انصاف به من داده شده است.

برداشت: اگر کسی به جای بوسه، دشنامی به من بدهد، خوشحال می‌شوم چون آن اتفاق باعث شده که استاد من به من توجه کند.