غزل شمارهٔ ۲۱۶

برداشت: به یک کارگاه خیاطی می‌روم، جایی که عاشقان در آینده انتظار دارم. در آنجا با هزاران آرزو و امید بلندپروازانه حاضر خواهم شد.

برداشت: تو را به یزید می‌برد و به زید می‌دوزد، بدین ترتیب یکی از آن‌ها را برای تو هم‌دم و دیگری را دلبر قرار می‌دهد.

برداشت: این جمله به این معنی است که بدان که کسی ممکن است دل تو را در طول زندگی، با سخنان شیرین و محبت آمیز ببافد و دوخته باشد، و همچنین ممکن است مانند یک جادوگر، توانایی‌های ویژه‌ای داشته باشد.

برداشت: وقتی دل‌ات را به خاطر دوری کسی کاملاً تسلیم کنی، این درد مانند یک زخم عمیق باز می‌شود.

برداشت: از جمع و تفریق او در حیرت ماندم، مانند ثبت و محو که دل شیدای من را به رنگ‌های مختلف درآورده است.

برداشت: دل مانند یک تخته پر از خاک و کثافت است که مهندس آن ، دل است. ای خوشا به حال آن که با قوانین و نوشته‌ها و حقایق و نام‌ها آشنا باشد.

برداشت: وقتی شخصی تو را در جایی دیگر مورد ضرب و آزار قرار دهد، مانند عددی که از ضرب خود نتیجه‌ای به دست می‌آورد، تو نیز باید ببینی که چه نتیجه‌ای از این تجربه به دست می‌آوری.

برداشت: وقتی در موقعیتی قرار گرفتی که به تو صدمه‌ای وارد شده، حالا بیایید و بین هم تقسیم کنید. اگر یک قطره را در دریا تقسیم کنیم، چه تأثیری خواهد داشت؟

برداشت: با اجبار، تمام مخالفان را به چالش کشید. خمش (در اینجا به معنی حالتی از اندیشه یا تفکر) به این نتیجه رسید که در این شگفتی‌ها، تفکر در شکست است.