غزل شمارهٔ ۲۱۱

برداشت: بنفشه دوباره به سمت سوسن آمده است و دو گل زیبای سرخ رنگ، پوشش او را می‌درید.

برداشت: از آن طرف دنیا بازدیدکنندگان شاداب و خوشحال مانند بادی سرمست و خوش‌قدم به سوی ما آمدند، در حالی که لباس‌های سبز زیبایی به تن دارند.

برداشت: سرو علمدار رفت و سرما و خشکی پاییز را تحت تأثیر قرار داد، و از بالای کوه، لاله‌ای با چهره زیبا و دل‌فریب جلوه‌گر شد.

برداشت: سنبله به یاسمین سلام کرد و یاسمین هم جوابش را داد. در چمن، ای جوان!

برداشت: در هر سو صوفیانی دیده می‌شوند که با شادی و سرزندگی همچون درخت چنار می‌رقصند، مانند نسیمی که به آرامی می‌وزد.

برداشت: غنچه مانند دختران شرمگین، چهره‌اش را پنهان کرده است. باد می‌آید و چادرش را کنار می‌زند؛ ای سر و سرافراز، چهره‌ات را نمایان کن.

برداشت: دوست در این مسیر زندگی ما مثل آب در این جوی است. چرا زینت و زیبایی نیلوفر، که به شکل تشنه و زرد است، در اینجا وجود دارد؟

برداشت: از چهره‌ات رفت و تمام خوشی‌ها را نابود کرد، همچنین امیدوارم عمر تو طولانی باشد ای گل زیبا و پرجنب‌وجوش.

برداشت: نرگس با چشمانش به سبزه اشاره کرد و سبزه هم متوجه صحبت او شد و فهمید که باید از دستورات نرگس پیروی کند.

برداشت: قَرَنفُل به بید گفت که از تو امیدی دارم، زیرا خانه‌ی مجردی من همان آرامش توست.

برداشت: سیب به ترنج گفت: چرا ناراحتی؟ ترنج پاسخ داد: من به خاطر بدبینی دیگران کم‌رنگ می‌شوم و خود را پنهان می‌کنم.

برداشت: فاخته به دشت و دمن می‌آید و به شکلی به محبوبش اشاره می‌کند که به بلبل باصدای دلنشین نیز یادآوری می‌کند.

برداشت: جز بهار واقعی که در جهان دیده می‌شود، بهاری پنهان وجود دارد که همان نرگس و لبخند زیباست. ای ساقی، باده‌ای به من بده تا از این زیبایی‌ها بهره‌مند شوم.

برداشت: ای ماهی که در تاریکی‌های شب می‌درخشی، نورت مانند چراغ‌هایی است که بر خورشید صبح غلبه می‌کند.

برداشت: چندین سخن باقی مانده است، اما زمان گفتن آنها دیر است. هر چیزی که در شب از دست رفته، فردا به سرنوشت می‌آید.