غزل شمارهٔ ۲۰۹

برداشت: ای کسی که نور زندگی‌ات در وجود ما تابیده است، به خانه دل ما بیا. این خانه متعلق به توست و در حقیقت خانه خداوند نیز هست.

برداشت: خانه‌ای که ساخته شده، به تو نور و روشنی بخشیده است. ای دل و جان، تو که در این مکان جای داری، کجایی؟ بیا و وارد شو.

برداشت: ای معشوقه‌ام که در خانه‌ام قرار داری و مایه جنون من هستی، تو که تمام خوبی‌ها را در خود داری، چرا پس به حضور من نمی‌آیی؟