غزل شمارهٔ ۲۰۸

برداشت: در مسیر زندگی ممکن است با مشکلات و کمبودهایی مواجه شوم که مرا از راه واقعی دور کند و در نهایت به دست کسانی که در این راه به من آسیب زده‌اند برگرداند.

برداشت: هر لحظه به دنیای جدیدی وارد می‌شوم و نمی‌دانم چگونه باید به پیش او بروم، او نیز مرا به کجا خواهد برد.

برداشت: اگر من تمام وجودم را فراموش کنم و از این دنیا دل بکنم، تنها کافی است که او به لطافت نگاهی به من بیندازد.

برداشت: او با شادی و خوشی می‌رقصد و هر لحظه با بازی و جنب و جوش جدیدی، عشق را در دل من زنده می‌کند.

برداشت: گاهی او به من می‌گوید در گوشه‌ای آرام بگیر، اما وقتی که در گوشه خود نشسته‌ام، خود به خود مرا به خارج می‌کشاند.

برداشت: از ابتدا تا کنون، او مرا مانند باز می‌پراند تا ببیند که چه چیزی نصیب من می‌شود و در نهایت مرا به کجا می‌فرستد.

برداشت: من اراده‌ام قوی و رعدآساست، و اندیشه‌ام مانند ابر است. وقتی این ابر فشرده شود، قطراتش به زمین می‌ریزند.

برداشت: ابر من از صبح زود ناله می‌کند و می‌خواهد ببیند که آیا از شدت رعد و باد بارانی بر من می‌ریزد یا نه.

برداشت: وقتی باران بر من می‌بارد، دیگر چیزی برایم نمی‌ماند و در دستانم فقط گیاهان مختلف خواهد بود که رهاییم می‌کنند.