غزل شمارهٔ ۲۰۷

برداشت: تو کسی هستی که در زمان‌های سخت و درد، آرامش‌دهنده‌ی جان منی و کسی که در تلخی فقر، ثروت روحم را به من هدیه می‌دهی.

برداشت: آنچه که عقل نتوانسته است درک کند و خیال نتوانسته آن را تصور کند، به جانم رسیده و به من نشان داده که تو چقدر برایم مهمی.

برداشت: من به لطف تو نگاه می‌کنم و با ناز زندگی را می‌بینم. به فکر این نیستم که آیا این نعمت‌های ناپایدار می‌توانند مرا فریب دهند یا نه.

برداشت: صدای آن کس که بشارت تو را بیاورد، حتی اگر در خواب باشد، برای من از همه آهنگ‌ها بهتر است.

برداشت: در نمازهای خود همواره به یاد تو هستم، همان‌طور که سوره‌ی حمد برایم واجب و ضروری است.

برداشت: تو ای مهتر و سرور، در برابر گناهکاران و کافران، رحم و شفاعت تو وجود دارد. اما من با سنگ‌دلانی روبرو هستم که دل‌هایشان به سختی مبدل شده است.

برداشت: اگر بخشش بی‌پایان خداوند مملکت‌های بزرگ را به کسی بدهد، پس برای من جمله‌ای را از خزانه‌های پنهانش قرار بده.

برداشت: من از روی عشق به او، جانم را به خاک می‌گذارم و سجده می‌کنم.

برداشت: در زندگی من، عمر ابدی وجود دارد که در آن زمان وصال و دیدار نمی‌گنجد؛ زیرا هیچ زمانی نمی‌تواند تمام احساسات و توقعات مرا در بر گیرد.

برداشت: زندگی مانند یک زمان محدود است و ارتباط با تو، همچون نوشیدنی زلال و شیرین در این زمان. اما چه فایده‌ای دارد که در این زندگی، با وجود اینکه از تو دورم، رنج ببرم؟

برداشت: قبل از این، آرزوهای زیادی در دل داشتم که به دنبال آنها بودم، اما اکنون هیچ امیدی برای برآورده شدنشان ندارم.

برداشت: از مهربانی او به من این اطمینان را داد که می‌گوید: "تو مرا نمی‌بینی، اما من در کنارت هستم."

برداشت: عمیق‌ترین و ارزشمندترین معنا و حقیقت در وجود من نهفته است و تمام وجود من به او وابسته است. اگر کسی بگوید که غیر از او موجود دیگری هست، من آن را قبول ندارم.

برداشت: هر چند که به وصالش رسیدم، اما روح من به جسم توجهی نکرد. حتی وقتی از بدن جدا شدم، هنوز وجودم را به صورت واضح درک کردم.

برداشت: من در اثر غم او پیر شدم، اما وقتی نام تبریز را می‌آورم، دوباره حس جوانی به سراغم می‌آید.