غزل شمارهٔ ۲۰۶

برداشت: ای تمام خوبی‌ها، تو چقدر آراسته‌ای! پس چه کسی را باید ستایش کرد؟ ای گل در باغ ما، تو کجایی؟ کجا رفته‌ای؟

برداشت: سوسن با وجود زیبایی‌اش نتوانسته از تو حرفی بزند و فقط از من خواسته که جز دعا و ستایش، چیزی جز تو را نخواهم.

برداشت: ای قمر، گل‌های باغ دندان تو پر از شیرینی است و تو از این لطافت و زیبایی بی‌خبری، در حالی که همه چیز در آنجا پر از زندگی و نغمه است.

برداشت: اگر سرو بر افراشته شود و قد تو را ببیند، هیچ نمی‌تواند به قامت تو برسد. و اگر نرگس چشم بر تو دوخته باشد، چیزی از زیبایی تو نخواهد دید.

برداشت: اگر پرنده‌ای آواز بخواند، یا درختی گل بدهد، یا سبزه‌ای به سرعت رشد کند، هیچ‌کدام به تنهایی مفهومی ندارند و درمانی هم محسوب نمی‌شوند.

برداشت: آب گل از باران می‌رسد، اما دل آدمی به وسیله صبر به آرامش می‌رسد. باران می‌تواند به گیاهان کمک کند تا رشد کنند، در حالی که صبر می‌تواند دل انسان را تسکین دهد.

برداشت: در هر گوشه‌ای مردم و موجودات شگفت‌انگیز صف کشیده‌اند، اما در این میکده (محل نوشیدن) هیچ‌کس جرأت ورود ندارد.

برداشت: هرجا که بروی و هر چیزی که بخواهی بگویی، اگر به حقیقت نرسی و فقط به ظواهر پردازی ک پاسخ نخواهی گرفت.

برداشت: اگر تابش آفتاب باعث گرم شدن سطح آب شود، باز هم نور آفتاب به حیات و رویش آن در عالم ادامه خواهد داد.

برداشت: آنرا بالا می‌بَرَد، کم‌کم می‌برد تا متوجه نشوی. جنس خوب را می‌دزدد و بد را می‌گذارد‌ آن شعشعه‌ی دلربا. ( بر یعنی بالا، خردخرد یعنی کم‌کم)

برداشت: از این حرف شگفت‌انگیز، من دهانم را بسته‌ام، اما به هر حال آسمان در تاریکی شب تو را صدا می‌زند.