غزل شمارهٔ ۲۰۱

برداشت: شب به پایان رسید و قصه ما تمام نشد پس باید همه را در اینجا گفت.

برداشت: والله که از زمان آدم تا روز قیامت اگر قصه آن را بگویند تمام نشود.

برداشت: اما به‌نظر می‌رسد که اینک تمام شود به مثل زمانیکه یک ترک کسی را که در حال حرکت است بانگ می‌زند و می‌گوید «اشپو» (اشپو گویا بانگ اشاره است که ترکان صحرا نشین با آن مهمان را فرا می‌خوانده‌اند)

برداشت: «اشپو»ی تُرک یعنی که منزل و مقصد بسیار نزدیک است تا در آنجا گرمی و نیرو بگیری.

برداشت: وقتی که از راه و سفر ناگزیری و باید بروی چرا توقف می‌کنی؟ وقتی مقصد نزدیک است و (صدایی) مهمان را دعوت می‌کند و می‌گوید به خرگه اندر آ.

برداشت: (آن میزبان) صاحب مروت و جوانمردی است که در پذیرایی از تو از جان دریغ نمی‌کند اما اگر در راه بمانی دچار بلا و سختی می‌شوی.

برداشت: بر تُرک اندیشه بد مکن و بدگمانی مکن و همچون غلام هندو لجبازی مکن و بشتاب‌، ای همراه و یار!

برداشت: کانجا برای پذیرایی از تو بی‌قرارند (و برایت به افسون سه نعل در آتش گذاشته‌اند) و دل خویش و اقربا به گوش توست.

برداشت: اشتیاق میزبانان و کریمان‌ِ آنجا اجازه نمی‌دهد که در اینجا راحت بمانی.

برداشت: اگر در اینجا در عسل، فرو روی باز هم شیرینی را نمی‌چشی و اگر با خود‌ِ وفا و مهر، یار شوی بر تو جفا می‌شود.

برداشت: خموش شو و راه را بپیما و این را به‌یقین بدان که آب غریبی و غربت، همچون آسیا تو را سرگشته می‌کند.