غزل شمارهٔ ۱۹۹

برداشت: ای خانه‌ات محفوظ مانده و از دیارت دور هستی، خوش آمدی از سفر خانه خدا.

برداشت: روزها با کمبودها و تنگدستی سپری می‌شود و شب‌ها در عشق و longing به آرامش نمی‌رسد. انسان در آرزوی سفر به کعبه و دیدار پیامبر است.

برداشت: به سجده رفته و در دل خانه خدا، چهره‌ام را به زمین می‌مالم و سینه‌ام را بر روی آن می‌گذارم، چون در این مکان مقدس به امن و آرامش دست یافته‌ام.

برداشت: در این مسیر پرخطر، اگر کسی از خداوند یاری بخواهد و به او اعتماد کند، خداوند همه را در این راه ایمن و محافظت می‌کند.

برداشت: در آسمان صدای حاجیان در حال لبیک گفتن به گوش می‌رسد و این ندا تا عرش و بالا می‌پیچد.

برداشت: جان به خاطر زیبایی چشمان تو خود را قربانی می‌کند و به پای تو سر فرود می‌آورد، ای که به خاطر دیدار تو از مروه بالا رفته و به صفا رسیده‌ای.

برداشت: مهمان با حق و منزلت آمده و خداوند وعده داده است که مهمان در پیش ما گرامی و عزیز باشد.

برداشت: روح خاکی که بار حاجیان را تا مشعر الحرام و منزل منا حمل می‌کند.

برداشت: پس از بازگشت از سفر حج، دلش در آن مکان باقی مانده و به آنجا وابسته شده است. جانش به حلقه‌ای از عشق در آمده و جسمش در بیماری و دلتنگی گرفتار شده است.

برداشت: از شام و بصره افرادی آمده‌اند که با شمشیر و کفن به اینجا آمده‌اند. اینجا جایی است که به سوی خدا دعا می‌کنیم.

برداشت: ای برادر، بر بالای کوه صفا برو و با دل و جان اذان تکبیر را بگویید و درود و دعا کنید.

برداشت: حال که هفت بار دور کعبة خدا را به انجام رساندی، در این مقام دو رکعت نماز بجا بیاور.

برداشت: سپس به کوه مروه برو و این کار را هفت بار انجام بده و بعد به خانه کعبه برگرد و طواف‌ها را ادامه بده.

برداشت: قبل از روز ترویه، به خطبه‌ای تاثیرگذار گوش فرا بده و سپس به سمت عرفات برو.

برداشت: سپس به مکان مشخصی برو و در نزدیکی کوه بایست. به دنبال آن، صبح روز دیگر دوباره در همان محل قرار بگیر.

برداشت: وقتی که برگزیده‌ام به سمت خود، سپس تا هفت بار به سرعت سنگ‌ها را برشمار و بگیر.

برداشت: سلامی از طرف ما بر کوه و مکان مقدس، ای عشق ما به آب‌زلال و آنجا که وفاداری برقرار است.

برداشت: صبحی فرا رسیده است و ما از خواب بیدار می‌شویم. هوا پر از عطر گیاهان خوشبو و بوی دل‌انگیز است که نسیم صبحگاهی آن را به ما می‌رساند.