غزل شمارهٔ ۱۹۸

برداشت: ای صوفیان، عشق لباس‌ها و پوشش‌های معمولی را پاره کرده و با شادی و لذت از نسیم صبح، همه چیز را زیباتر کرده است.

برداشت: کس که از یار خود دور مانده و به رنج و زحمت دچار شده، در این میان، گل به خاطر درد و رنجی که دارد، از عشق و محبت او می‌روید.

برداشت: ناگاه صدایی از عالم غیب شنیده شد و سپس ناپدید گردید. این صدا به ما گفت که این مسیر کوتاه است، اگر قدمی در آن نگذاری.

برداشت: من هم ساکت شدم و به دنبال گل رفتم و از طرف خودم به ریحان و لاله سلام و درود می‌فرستم.

برداشت: دل پر از حرف و گفتگو شده و دیگر نمی‌توانم بگویم. ای جان! ای عارفان، لب خود را بر سر قصه و ماجرا بگشایید.

برداشت: در مورد آن حال‌ها صحبت کن که هنوز به وجود نیامده‌اند، زیرا این حالت‌ها شبیه به رفتار صوفیان نیست و یادآوری گذشته در میان آن‌ها نیست.