غزل شمارهٔ ۱۹۷

برداشت: ای بنده، به سوی ما برگرد و از آسمان‌ها بشنو که وقت نماز فرارسیده است.

برداشت: ما درهای گلستان را برای تو باز کرده‌ایم، حالا تو هم در این بستر پر از خار و سنجد قدم بزن.

برداشت: من جان را خلق کرده‌ام و به آن درد داده‌ام. آن کسی که درد را به وجود آورده، همان شخص می‌تواند برای آن درمانی پیدا کند.

برداشت: اگر می‌خواهی مانند سرو بلند و زیبا باشی، در باغ عشق حاضر شو، زیرا این دنیا تو را کم‌قدتر از آنچه که هستی، نشان می‌دهد.

برداشت: باغی که درختان و شاخه‌هایش سبز و شاداب هستند، باغی است زنده و پرانرژی. اما باغی که جان و روح ندارد، نمی‌تواند زندگی‌بخش و نشاط‌آور باشد.

برداشت: ای زنده، حال تو چگونه است که از گند مردگان به تو آسیب نمی‌رسد؟ از این مردگان بی‌حس تو هیچ چیزی نمی‌گیری.

برداشت: جهان پر از زندگی و نشاط است، پس نباید به زندگی کوتاه و محدود خود راضی باشی و از نعمت‌ها و خوبی‌های آن غافل شوی.

برداشت: جان‌ها مانند ذراتی که در هوا معلق هستند، هر یک به نوبه خود می‌تابند و شکوه و عظمت را به نمایش می‌گذارند، همان‌طور که خورشید در آسمان بر افلاک می‌درخشد.

برداشت: آنها از ابتدا مانند خفاش بودند، اما به خاطر این بخشش و عطا، به نور شمس تبدیل شدند.