غزل شمارهٔ ۱۹۶

برداشت: زلف‌های پُرپیچ و خم را به حرکت درآور و جان‌های عارفان را به رقص و شادی وا‌دار.

برداشت: خورشید و ماه و ستاره‌ها در گرد ما در حال رقصند، و ما نیز در آن وسط در حال رقصیدن هستیم.

برداشت: محبت و زیبایی تو به قدری دلنشین است که حتی یک آهنگ ساده هم می‌تواند عارف آسمانی را به شوق وادارد.

برداشت: باد بهاری با شادی و آوازش می‌رسد و دنیا را شاداب و سرزنده می‌کند، در حالی که پاییز را به حرکت درمی‌آورد و از حال و هوایش می‌کاهد.

برداشت: زمانی که گل‌ها به هم می‌پیوندند و عشق فراگیر می‌شود، در این لحظه، خارها نیز به وجود می‌آیند و گل‌ها هویت کامل‌تری پیدا می‌کنند. این تحول در محبت و زیبایی می‌تواند باعث جلب نظر و توجه همگان شود.

برداشت: هر لحظه از باغ بویی به مشام می‌رسد، که پیام‌آور خوبی‌ها و خوشی‌هاست و ما را به سمت دوستان‌مان دعوت می‌کند.

برداشت: در دل خود احساس شادی و نشاط کن و همچون باغی سرشار از زندگی با من در ارتباط باش تا روح تو به حقیقت برسد و جانت به آرامش دست یابد.

برداشت: زمانی که غنچه شکوفا شود، با قامت بلند سرو راز سوسن برملا خواهد شد و این باعث خوشحالی بید و ارغوان خواهد بود.

برداشت: تا زمانی که هر نهالی از عمق زمین به اوج برآید، معراجیان نردبانی در باغ گذاشته‌اند.

برداشت: پرندگان و بلبل‌ها روی شاخه‌ها نشسته‌اند، مثل اینکه در جایی که نگهبانی ادرار می‌کند، قرار دارند.

برداشت: این برگ‌ها مانند زبان‌ها هستند و این میوه‌ها همانند دل‌ها. زمانی که دل‌ها خود را نشان دهند، ارزش زبان را مشخص می‌کنند.