غزل شمارهٔ ۱۹۵

برداشت: اشتیاق و تمایل به تو سبب می‌شود که روح و جان آدمی با تو پیوند بخورد، اما اگر تو را طرد کنی، میان روح و جسم به سردی و سستی می‌انجامد.

برداشت: از آنجا که ارتباط با مردگان و تعلقات دنیوی باعث سردی و بی‌روحی در زندگی می‌شود، به اطرافیان خود نگاه کن و این نشانه را درک کن.

برداشت: دولت‌مندان و استادانشان در حال ناراحتی و افسردگی به سر می‌برند. جانشان مثل خاک سیاه بر سرشان پاشیده شده و حال و روزشان نابسامان است. این نوع شاهدان و نظاره‌گران حال خوبی ندارند.

برداشت: برای رسیدن به عشق واقعی و مشاهده زیبایی‌های آن، باید به سمت عشق رفت و نوری را که از چهره آسمان ساطع می‌شود، در دل خود احساس کرد.

برداشت: هر مجسمه و نماد پنهانی، به هر کهنسالی جوانی می‌بخشد، در واقع روح و زندگی از آن مکان دریافت می‌شود، و این همان زیبایی و شکوه گل ارغوان است.

برداشت: اگر ساکت نشوی، من از این جا بیرون می‌روم، زیرا زبانت آنقدر بد است که دهانم را می‌پوشاند.