غزل شمارهٔ ۱۹۲

برداشت: سبو و کوزه را بشکن و بگذار جان‌ها آزاد شوند، تا همچون دهان کاسه‌ای در برابر تو باز شوند.

برداشت: ای خردان و دانایان، بر سر ما بزنید تا این عقل و اندیشه ما از آزمون‌ها و آزمایش‌ها آزاد شود و به حالت گیجی درآید.

برداشت: با صدای زنگ‌ها، پیام‌های محدودیت‌های فکری را بشکن و نگذار که این فریبکار، نشانه‌هایش را نشان دهد.

برداشت: اگر کسی توانایی جادویی داشته باشد که زبان مردم را ببندد، تو مثل عصای موسی عمل کن و زبان‌ها را بگشا.

برداشت: عاشق ساکت از دریاهایی که در حال طغیان هستند، دلپذیرتر است، زیرا مثل آینه در سکوت خود، زیبایی بیشتری دارد.