غزل شمارهٔ ۱۹۱

برداشت: طرب و شادی را بر پا کن و خود را بر من بزن تا من نیز شاد گردم؛ چشمی چنین (زیبا) را بگردان و غمزه‌ای کن؛ به‌کوری چشم حسود! (خود را بر من بزن: یعنی در سماع و پایکوبی خود را بر من بزن، از حرکاتی است که گاهی برای گرم کردن مجلس سماع انجام می‌شده‌است)

برداشت: خود را بر من بزن تا زنده شوم، بر مرده‌ای افسون عیسی را بخوان تا زنده شود، آن افسون کاری را.

برداشت: ای که از ماه زیباتری، رخت را بر رخ من بنه تا صد خوشبختی جاودان را ببینم.

برداشت: در واقعه دیدم که قند تو را چشیده‌ام به آن نشان که گفتی این بوسه برای یار! (واقعه حالتی است که بر صوفیان وارد می‌شود)

برداشت: تو در اول از جنس فرشتگان بودی، خدایا! چه گشته بودی؟ که رخ زیبای تو می‌گفت: «لم یتخذ ولد»

برداشت: وقتی که دست تو را کشیدم دیگر صورت و جسم را ندیدم، بی‌خودی و بی‌هوشی‌یی دیدم که عقل را گم کردم.

برداشت: شراب سرخ و ناب همچون دانه انار، پیاپی و بی‌پروا بریز! تا گم شوم و خود را از یاد ببرم و نیک و بد را فراموش کنم.

برداشت: این بار یک جام بریز اما پر و لبریز! طوریکه چشم راضی شود و حسد را کنار بگذارد!

برداشت: می و باده‌ای از عالم بالا بریز در مقام «لا اله الا» تا روح اله ببیند و جسم را ویران کند. (روح اله صفت عیسی (ع) است)

برداشت: آینه جان از جسم نمدوَش بیرون آمد، هرچقدر می‌خواهی اکنون این نمد را بکوب و بزن! (آینه را در قدیم در پیچشی و کیسه‌ای از نمد می‌گذاشته‌اند)