غزل شمارهٔ ۱۹۰

برداشت: با وجود این که اکسیر زندگانی را به من رساندی، نوشیدن آن بدون حضور تو لذتی ندارد

برداشت: ای مطرب، دست از شراب‌نوشی بردار و به خاطر دل ما ناله نکن. عزیزم، یک بار برای همیشه، به چیزی که ارزشی ندارد بها نده.

برداشت: عشقی که تو را به هم پیوسته است و آن درد و آزار قلبت، نیز چاه بابل که تو را در خود فرو برده و سحر و جادوهایی که در آنجا وجود دارد.

برداشت: بار دیگر برگرد و به ما کمک کن تا کارهای‌مان به سرانجام برسد. از ابتدا، آن عادت وفاداری‌ات را از سر بگیر و دوباره شروع کن.

برداشت: دیو شقا در کار است، اما لطف تو به آن فرشته‌ای مانند طغرا یا نشان تو که زیبایی و صفای کشور را توصیف می‌کند.

برداشت: ای نور من، تو که بر بالای آسمان‌ها رفته‌ای، من هر لحظه و هر دم، نورهای الهی را مشاهده می‌کنم.

برداشت: وقتی راهی برای من بسته شد، به جای آنکه به چیزی بزرگ تبدیل شوم، تنها حسرت و آهی عمیق به دست آوردم. عشق، آنقدر قوی است که می‌تواند چیزهای بزرگ را کوچک کند.

برداشت: شمس دین، مانند ماه در شهر تبریز می‌درخشد. بیندیش و نیکو دعا کن، و در فرصت‌های مناسب بگو "آمین" برای آن دعا.