غزل شمارهٔ ۱۸۹

برداشت: بهار زندگی با طراوت و تازگی‌اش فرا رسیده است. ای جوان و سرزنده، مانند یوسف که به زیبایی و لذت وارد مصر شد، به شادی و سرور برخیز و برقص.

برداشت: معنی بیت: ای شاهِ عشق‌پرور که مانند شیر مادر (پرورنده) هستی، تو ای کسی که شیرجوی (او) هستی در رو (اندر میان رو ) و به رقص در‌آی. (شیرجو در اینجا یعنی جوینده‌ی شیر. مولانا در بیتی دیگر در مثنوی می‌گوید: وقتِ طفلی‌ام که بودم شیرجو     گاهواره‌ام را که جنبانید؟ او -  «در» قبل از فعل «رو» یعنی «اندر» یا به عبارتی میانه‌ی سماع )

برداشت: وقتی که زیبایی و فریبندگی زلف را دیدی، مانند گوی به وسط میدان آمدی و از پا و سر جدا شدی. حالا بدون پا و سر، با شوق و نشاط به رقص درآ.

برداشت: یک شخص مسلح به تیغ خونی، به سراغ من آمد و پرسید: احوالت چطور است؟ من پاسخ دادم: «بیایید، وضعیت خوب است». او گفت: «نه، این خوب نیست» و مرا به رقص دعوت کرد.

برداشت: در عشق، افرادی که دارای مقام و رتبه هستند، مانند بارانی که در آسمان بر زمین می‌ریزد، چه اهمیتی دارند؟ ای خوش‌هیکل! به رقص درآ.

برداشت: ای باده‌نوشی که به شدت در حال مستی، بر تو سرنوشت نابودی نوشته شده است. نامه‌ای از فنا به تو رسیده، اکنون برای سفر آماده شو و به رقص در بیا.

برداشت: با جامی از شراب در دست، بت من به صورت عادی و ساده پیش می‌آید. اگر تو حضور نداری و مادگی وجود ندارد، پس چرا به رقص نزد شاه نر نمی‌روی؟

برداشت: پس از پایان جنگ و نزاع، صدای دلنشینی به گوش رسید. یوسف، که در چاه گرفتار بود، اکنون آزاد شده است. ای کسی که هنر و استعداد نداری، برخیز و به جشن و رقص بپرداز!

برداشت: چقدر می‌توان منتظر ماند؟ و این سر همچنان در سجده باشد؟ آیا عشق مرا دور کرده و دیگر نشانه‌ای از آن باقی نمانده است، یا باید به رقص و شادی بپردازم؟

برداشت: چه زمانی خواهد رسید که به من بگویند: «ای فلانی!» تو که بی‌خبری، از خود خارج شو! ای آن که آگاه هستی، بیا و به رقص درآ.

برداشت: پرنده‌ای زیبا و رنگارنگ ظهور می‌کند و در کنار آن، روحِ زندگی با آواز خود دل‌ها را شاد می‌کند. بی‌نیاز از بال و پر، به رقص درآید و شادی را به نمایش بگذارد.

برداشت: در این دنیا، افرادی که نابینا و ناشنوا هستند، به مانند معجزه‌ای از مسیح، درمانی دریافت کرده‌اند. مسیح مریم به آن‌ها می‌گوید: «ای نابینا و ناشنوا! بیایید و به شادی و رقص بپردازید».

برداشت: سرپرست، شمس‌الدین است و تبریز مانند چین به زیبایی معروف است. در بهار زیبایی‌اش، درختان و شاخه‌ها به رقص درآمده‌اند.