غزل شمارهٔ ۱۸۷

برداشت: از دل و ذهنم اندیشه‌های پیچیده را بیرون کردم و به جای آن، در چشمانم تصاویر زیبای یوسف را جایگزین کردم.

برداشت: جمال نادر باید که در زبان نیاید، تا آدم خوب و خالص بتواند به درستی سجده کند.

برداشت: چطور می‌توانی تو را توصیف کنم، ای نور؟ چطور می‌توانم نور تو را بیان کنم؟ هر لحظه تو به هزار شمع خاموش روشنی می‌بخشی.

برداشت: زمانی که خورشید طلوع می‌کند، هر ذره‌ای نور جدیدی را نمایان می‌کند و این باعث می‌شود که ذرات پنهان و نهان نیز دیده شوند.

برداشت: وجود اصلی همانند دریایی است که generosity یا بخشندگی دارد. او اشیاء غیرمتعارف و ناموجود را به دست می‌آورد.