غزل شمارهٔ ۱۸۳

برداشت: ای دل عاشق و کوچ‌کرده باز میا، به عدم و نیستی برو و بر گرد این وادی مگرد.

برداشت: روح شایسته دنیای ارواح است تن را از روح جدا کن و باز مگرد

برداشت: در آب حیاتی که «آب» از آن زنده می‌شود برو و خود را در آن آب بینداز و باز میا

برداشت: آخر قصه عشق‌، شیرین‌تر و بهتر از اول آن است، تو اشتباه مکن و باز مگرد

برداشت: تا همچون سنگ و جماد، بی‌جان و افسرده نشوی در آتش بیا و بگداز و باز میا

برداشت: آواز و پند روان‌ها و ارواح را از سوی عالم عدم بشنو، چو عدم هیچ به‌آواز میا

برداشت: رازی که آواز دهد و سخن بگوید راز نیست، خموش باش ای راز، میا