غزل شمارهٔ ۱۸۲

برداشت: در میان عاشقانی که عاقل هستند، به ویژه در عشق، دیدار و ملاقات با معشوق بسیار شیرین و دلپذیر است.

برداشت: عاقلان از عاشقان دور باشند و بوی خوش گلخن نیز از باد صبا دور بماند.

برداشت: اگر فردی عاقل به دل‌امد وارد شود، می‌گوید هیچ راهی وجود ندارد، اما اگر عاشق بیاید، هزاران بار خوش‌آمد می‌گوید.

برداشت: عقل زمانی می‌تواند به فکر و تدبیر بپردازد که عشق به اوج خود رسیده و در عرش آسمان‌ها باشد.

برداشت: عقل تلاش می‌کند که با تلاش و سختی به هدفی برسد، در حالی که عشق به صورت طبیعی و بدون زحمت، در قله خوشبختی و آرامش قرار دارد.

برداشت: عشق به طور عمیقی بر زبانم تاثیر گذاشته و باعث شده که از شعر و شاعران فراتر بروم.