غزل شمارهٔ ۱۸۰

برداشت: تو مثل آب زندگی‌بخش هستی، ای که دریایی از معانی و مفاهیم هستی.

برداشت: ما ظرف‌هایی از شوق و آرزو برای تو آورده‌ایم، ای خضر دومی، پس ما را سیراب کن.

برداشت: ای دریای جان، ما که مانند ماهیانی هستیم به تو پناه می‌آوریم و درخواست می‌کنیم که از ما مراقبت کنی. ما به محبت و رحمت تو نیاز داریم.

برداشت: از راه دوری و جدایی آمده‌ام و عجز و ناتوانی خود را به عنوان هدیه‌ای به شما آورده‌ام.

برداشت: ما داستان‌های خسروان را شنیده‌ایم، ولی داستان تو از همه این‌ها بیشتر و جالب‌تر است.

برداشت: عقل در وسوسه و تردید به سر می‌برد زیرا تو از تمامی گمان‌ها بالاتر و فراتر هستی.

برداشت: نیم عاقل چه می‌کند با عشق تو؟ تو جنون عاقلانی را فاسد کردی.

برداشت: کعبه‌ی جهان به خاطر تو به تبریز تبدیل شد، ای شمس حقیقت! تو همان رکن یمانی هستی که ما را سیراب می‌کنی.