غزل شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: اگر تو بخواهی به این آتشگاه بیایی، باید از بام بیرون بروی و به در بیایی، وگرنه تو را از بالای بام به بیرون پرتاب خواهند کرد.

برداشت: هیچ راهی برای نجات یوسف از چاه و زندان وجود ندارد، پس بیایید با قهر و تلخی مانند زهر، به مانند شکر با همدیگر رفتار کنیم.

برداشت: اگر تو خود بزرگ‌تری از آنچه می‌گویی، پس گفتن "الله اکبر" برای تو یک رسم و عادت است. بیا و خود را به آن بزرگی برسان.

برداشت: وقتی شراب قرمز می‌شود، حتی سگان هم آن را می‌نوشند. اگر تو هم مانند شیر، برای نوشیدن شراب آماده‌ای، بیا و بنوش.

برداشت: اگر طلا نداری، مس خود را به طلا تبدیل کن؛ اگر طلا در دسترس‌ات نیست، دست کم نقره‌ای بساز.

برداشت: توانگران بی‌احساس و نیازمندان با چشمی پر از اشک هستند. اما عاشقان از هر دو حالت، بی‌قید و بی‌توجه به این اختلاف هستند و همواره عاشقانه در حال آمد و رفت‌اند.

برداشت: اگر کسی باشد که بتواند مانند ملک (فرشته) خالص و بدون ماده و ویژگی‌های دنیوی، صفات الهی را درک کند و به آنها نزدیک شود، به او بپیوند.

برداشت: اگر در سفر صفات دل را همرا ه داری، مانند دل که بی‌پاست، بیا و بی‌سر و بی‌پا بیا.

برداشت: وقتی که لبان یار نغمه‌ای شیرین و دلنشین سر می‌دهند، اگر تو مانند خار و سنگ سرد و بی‌روح هستی، پس به جمع ما نیا.

برداشت: وقتی که شمس‌الدین، نورانیت زمین را فراگرفت، ای دل، به سوی تبریز حرکت کن و به آنجا برو.