غزل شمارهٔ ۱۷۸

برداشت: اگر به اسرار تقدیر بی‌توجه می‌شدی، از دست تقدیر آسیب می‌دیدی.

برداشت: چرا ناگهان این حادثه پیش آمد و این گونه سرنوشت رقم خورد؟

برداشت: هیچ گلی را در دنیا ندیدی که لبخند بزند، مگر اینکه از برهوت سرنوشت و مشکلات دچار اندوه باشد.

برداشت: هیچ بختی در دنیا به اوج و شکوفایی نرسید، مگر آنکه در برابر سرنوشت و مشکلات از پا درنیامد و تسلیم نشد.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند با شادی و لذت زندگی کند، مگر اینکه تقدیر و سرنوشت او را به مرحله‌ای غیرمنتظره ببرد.

برداشت: هیچ‌کس با حیله و ترفند نتوانسته در برابر سرنوشت بازی‌های فریبنده موفق باشد.

برداشت: دوستان در این سرنوشت، با تمام وجودشان کمک می‌کنند و از روی صداقت و فداکاری، جان خود را فدای دیگران می‌کنند.

برداشت: اگرچه ظاهر انسان حفظ می‌شود، اما در مقابل تأثیرات و حوادث سرنوشت، روح او تحت تأثیر قرار می‌گیرد و دچار تغییرات می‌شود.

برداشت: گردو شکسته شد و مغز آن باقی ماند، روح در سرنوشت به شیرینی حلوایی از انبار تقدیر رفت.

برداشت: شخصی که به سمت نار می‌رود، از عقل و درک بی‌بهره است و در اثر انکار سرنوشت، فهم و عقل او فاسد شده است.

برداشت: مسعود به سمت یارش رفت و جانش را فدای او کرد و سرنوشت را پذیرفت.