غزل شمارهٔ ۱۷۷

برداشت: ای کسی که در دل من رازهای زیادی وجود دارد و برای من کارهای مهم و اندیشه‌های عمیق و سنجیده‌ای را فراهم کرده‌ای.

برداشت: ای خیال تو، مایه‌ی دل‌تنگی قلب‌ها، ای زیبایی‌ات، نشاط‌بخش باغ‌ها و گل‌ها.

برداشت: ای بخشش تو که شادی را به همراه دارد، بارها دست این بیچاره را گرفته‌ای.

برداشت: ای دریا، مانند جواهری که در دستان من قرار دادی، از پایم خارها را بیرون کشیدی.

برداشت: ای کسی که بخشش تو موجب نجات بسیاری شده است، مردم برای تو دستارهای خود را به نشانه ارادت و احترام تقدیم می‌کنند.

برداشت: هر دو دنیا در مقابل تو، مانند دانه‌ای هستند که از انبارها به زمین افتاده است.

برداشت: خورشید دانش و بزرگی تو بر هر ذره‌ای محبت و بخشش نثار کرده است.

برداشت: جز از ناتوانی، راهی نمی‌بود و حتی اگر دسیسه‌ها و تدابیر به کار ببریم.

برداشت: نورهای شمس تبریزی مانند چراغی در دل ما می‌تابد و باعث می‌شود از عذاب و دردهای جهنم در امان باشیم.