غزل شمارهٔ ۱۷۶

برداشت: روحی که در آن عشق وجود دارد، مانند زیتون که به سمت نور و عشق می‌گرود، به دنبال محبوب و عشق واقعی است. این روح همچون عاشقی است که همواره در جستجوی یار خود می‌باشد.

برداشت: ای چراغ، روح زیتونی را به من عطا کن، که تو با نور خود، ابزار را به انتظار واداشته‌ای.

برداشت: روحی که فقط به لذت‌های دنیوی مشغول است و از پرهیز و زهد هیچ اعتنایی ندارد، هرگز قادر نیست معشوق را ببیند.

برداشت: به خاطر دوست، انسان به دوست دیگری عشق می‌ورزد و نه به خاطر امید به بهشت و ترس از آتش جهنم.

برداشت: وقتی جان ناری را شکستید، نگاهی به جان پرنور و روشنی بیندازید که در پی اوست.

برداشت: اگر روح اخوان در میان نبود، پس چگونه می‌توانستی دو نیکوکار را از هم جدا کنی؟

برداشت: روح شهوت را همانند روح برادران بدان، زیرا که آتش، نور موسی را می‌بیند.

برداشت: روح شهوانی بی‌فکر و نابخردانه سخن می‌گوید، درست مانند طوطی که بدون درک حرف می‌زند.

برداشت: بیمار شدی و زبانت را گرفت. به سوی قبله بگردان تا به بیمار کمک کنی.

برداشت: شمس الدین تبریزی به عنوان شخصی محبوب و مورد توجه، جایگاه ویژه‌ای در دل و چشم مردم دارد و دیدن او باعث روشنی و دلگرمی می‌شود.