غزل شمارهٔ ۱۷۴

برداشت: از آتش اشتیاق و تمایل، تو را به وجود آوردم و دوباره در همان آتش به تو بازگرداندم.

برداشت: از دل من چیزی برآمده که مانند کلام من است، به همین خاطر تو را هم در خودم جای داده‌ام.

برداشت: با من هستی، اما خودت نمی‌دانی که چقدر به من نزدیک هستی. من چشمانم را بستم و با جادوگری دل تو را به خود جذب کردم.

برداشت: من به خاطر تو هر چشم بدی را که ممکن است به تو آسیب برساند، آزرده‌ام.

برداشت: درست مانند یک انسان بزرگ و با فضیلت عمل کن و همواره رحمت و مهربانی خود را بر من نثار کن، چون من نیز با محبت و بزرگواری به تو پاسخ خواهم داد.