غزل شمارهٔ ۱۷۱

برداشت: وقتی که آن چهره زیبا و گلگون خود را نشان می‌دهی، شادی و نشاط را به همراه می‌آوری و سنگینی را از دوش زندگی برمی‌داری.

برداشت: بار دیگر صورتت را از پشت پرده بیرون بیاور تا عاشقان بتوانند صدای دنگ را بشنوند.

برداشت: زمانی که دانش از مسیر خود منحرف شود، و عقل نیز از اصول و آداب پیروی نکند، مشکلات و نابه‌سامانی‌ها پیش خواهد آمد.

برداشت: تا زمانی که تصویر تو باعث به وجود آمدن زیبایی و ارزش شود، و حرارت عشق جنگ و جدال را ایجاد کند.

برداشت: من زیبایی تو را با نور ماه عوض نمی‌کنم و آن چند چراغ آویزان را هم نمی‌خواهم.

برداشت: من نمی‌گویم که آینه به اندازه زیبایی تو می‌تواند آسمان قدیمی و کثیف را نشان دهد.

برداشت: تو دردی را می‌کشی و از نو دنیایی دیگر را خلق کرده‌ای که این جهان تنگ است.

برداشت: در فضای چشمان او همچون مریخ، ای زهره، دوباره آن ساز را بنواز.