غزل شمارهٔ ۱۷۰

برداشت: ای عارف شیرین صدا، تا زمانی که شب فرا برسد، تو همان هستی که ما به آن وابسته‌ایم.

برداشت: تا شب امشب، ما در شادی و خوشگذرانی هستیم. ای پاکبازان، به نماز بایستید.

برداشت: ای جان، در حرکت باش و در شور و شوق رقص، چرا که هر دیداری و وصالی، همچون ماه درخشان است.

برداشت: در وسط شیرینی‌ها گل پخش کن، سلام بر تو ای کانون شیرینی، سلام بر تو.

برداشت: عمر هیچ وفایی نداشت مگر اینکه تو در آن به وفا بودی. تو نماد واقعی وفاداری هستی.

برداشت: خیلی غریب است، خیلی غریب است، خیلی غریب است، تو از کجا آمده‌ای، تو از کجا آمده‌ای، تو از کجا؟

برداشت: با کی هستی و چه کسی رازدار توست؟ تو که با خدا هستی و در ارتباط با اویی.

برداشت: ای زیباترین آفریده از هنرمند خود، آیا می‌توانی هرگز از او جدا شوی؟

برداشت: تو با همه غریبه‌ای، اما با غم‌هایش آشنا هستی.

برداشت: هر چیزی که از تو ایجاد شده، در آسمان‌ها به پای تو بلند آوازه است و به درگاه تو دعا می‌کنند.

برداشت: دل‌های شکسته را بشناس و نگذار که درد تو، دیگران را نیز آزار دهد و آن‌ها را مجروح کند.

برداشت: در پایان، ای جان، هر چیزی دارای یک آغاز و یک انتهاست و هر انتها پیوسته به یک نقطه اوج می‌رسد.

برداشت: یوسف در چاه پادشاهی قرار دارد، اما بدون نشانی و نشانه‌ای از خود.

برداشت: چاه را مانند کاخی بزرگ و باارزش ساخته‌ای، همچون یک ماده نایاب و گرانبها.

برداشت: هیچ گاه نمی‌توانم ولی حقیقی و واقعی را بشناسم که از صدها هزار ولی، ولی‌تر باشد.

برداشت: در روز قیامت، هر کسی که به یاد حسین (ع) بیفتد، همچون کسانی خواهد بود که در کربلا حضور داشتند و به آنها پاداش داده خواهد شد.

برداشت: ای جانم، مشک را ببند، هرچند که تو سقا و در کار خود توانمند هستی.