غزل شمارهٔ ۱۶۵

برداشت: «قیامت» از نظر معنی در این بیت صفت است برای «شراب»، یعنی غیرقابل وصف و عالی. مثل زمانیکه در محاوره می‌گوییم «محشره!»

برداشت: چه لذتی و زیبایی‌هایی به همراه دارد وقتی که از جام اول بنوشم! اما اگر دومین نوشیدنی هم برسد، چه بسا که برای وصف سوم دچار مشکل شوم.

برداشت: فرو دَرانَد از ریشه «فرو دریدن» است شبیه شکاندن از شکستن و سوزاندن از سوختن. «فرو دریدن» یعنی «نیست و نابود کردن» هم‌معنی دریدن است با این تفاوت که پیشوند «فرو» به معنی «پایین» معنا را قوی‌تر می‌کند مثل زمانی که می‌گوییم «دلم فرو ریخت» که حس قوی‌تری نسبت به «دلم ریخت» دارد.

برداشت: تو گرفتار بویی و رنگی هستی که شبیه نقش و نگار روی سنگ است. اما مثل آبی که از دل سنگ سخت به بیرون می‌جوشد، می‌توانی به جلو حرکت کنی و از این وضعیت رهایی یابی.

برداشت: به من کمی از آن شراب خوشمزه بده، ای ساقی مهربان. وقتی که از این شراب مست شوم، بی هیچ دغدغه‌ای صحبت می‌کنم.

برداشت: به من یک جام سنگین بده و آن را به خودت بده، تا ببینم که چقدر از نوشیدنی تو بی‌قرار شدم.

برداشت: نگران شدم به سمتی که تو مرا به خود عادت داده‌ای، پس بگذار بادی به سمت آنجا بیفتد که از دریا جاری شده است.