غزل شمارهٔ ۱۶۴

برداشت: آن‌زمان که تن، مرا از مقربان حضرت جدا کرد و به زندان پایین‌کشید

برداشت: در زندان به ناگاه مهی یار من شد که هوس او هزار آرزو در دلم افکند

برداشت: همه طالب آزادی از بلا و زندان هستند اما من چطور می‌توانم یار را بگذارم و بیرون بروم؟

برداشت: من نمی‌توانم به غیر از گوشه زندان به تنهایی آن را ببینم، چون غیر از آتش دل، چیزی دیگر برایم به شیرینی شهد نیست.

برداشت: به خویشان نگاهی بینداز و به حال پریشان آنها توجه کن، همچنین آرزو کن که به این تماشا تو هم نگاهی بیندازی.

برداشت: وقتی رقیب یوسف نرم و لطیف است، کسی که در میان حبس گرفتار شده و در عین حال یوسف خاص و ویژه ماست.

برداشت: از نظر هر کسی که به این خوشی و شیرینی رنج می‌برد، درخواست چنین چیزی در حقیقت، گریز از بی‌خبری و نگاه به زیبایی‌های زندگی است.

برداشت: من از ستاره‌ها شنیدم که اگر کسی نشانی از نور آن مه پیدا کند، حتماً ما را خبر کند.

برداشت: زمانی که به این گوهر رسیدی، به تو اجازه می‌دهند که با کرامت و بزرگواری مانند موسی قدم برداری و از هفت دریا عبور کنی.

برداشت: وقتی او به وجود می‌آید، آنچنان زیبا و درخشان است که هیچ ستاره و ماهی نمی‌تواند با او رقابت کند. زیبایی و تاثیر او آنقدر زیاد است که آسمان‌ها چون در برابرش می‌ایستند، گرم می‌شوند و می‌سوزند.

برداشت: از وصف رویش ناتوان و خجلم؛ یک مَشک چقدر می‌تواند آب از دریا بردارد؟