غزل شمارهٔ ۱۶۳

برداشت: ای دوستان بروید و محبوب من را بیاورید، آن بت فراری را به من برگردانید

برداشت: با شعرها و بهانه های شیرین، ماه زیبای خوش چهره را به خانه برگردانید

برداشت: و اگر او به شما وعده دهد که کمی دیگر می آید، بدانید که همه ی وعده های فریب است (او بعداً نخواهد آمد، او را هم اکنون با خود بیاورید)

برداشت: در اینجا به قدرت یک دم (نفس) اشاره شده است که می‌تواند با جادوی خود تأثیراتی شگرف ایجاد کند؛ به‌گونه‌ای که بتواند آب را متوقف کند و بر جریان هوا تأثیر بگذارد. این تصویر نمادین نشان‌دهنده‌ی توانایی ودیعه‌ای است که از تأثیرات بزرگ بر محیط حکایت دارد.

برداشت: وقتی که معشوق من با خوشبختی و شادی وارد می‌شود، بنشین و با دقت به تماشای شگفتی‌های خداوند بپرداز.

برداشت: وقتی چهره ی زیبای او مانند خورشید بتابد، چهره ی زیبارویان دیگر دربرابرش چه ارزشی دارد؟ زیرا که چهره ی مثل آفتابش، همه ی چهره های دیگر که مانند چراغ اند را خاموش می کند

برداشت: «عقیق بی‌بها» یعنی عقیق بسیار ارزشمندی که بی‌قیمت است و بها روی آن نمی‌توان گذاشت. (یعنی یار من مثل عقیق یمن ورای قیمت و بهاست)