غزل شمارهٔ ۱۵۹

برداشت: تو با زیبایی‌ات، که خود بی‌نظیر و ارزشمند است، به هزاران فخر و عظمت نادیده، جان تازه‌ای بخشیده‌ای، حتی به خارهایی که در گلزار وجود دارند.

برداشت: ای پادشاهان عالم، روح من در برابر درگاه تو به حالت سجده افتاده است و منتظر باران رحمت تو هستم.

برداشت: اگر عقل از درک خود به اندازه‌ای پیش برود که روح را گم کند، مانند باید که بگوییم تنبور، تارهایش را نمی‌نوازد مگر با عشق تو.

برداشت: اگر از محبت تو، آب و نشاطی نمی‌گرفتند، هیچ گلی را نمی‌توانستی در باغ‌ها مشاهده کنی و سال‌ها طول می‌کشید تا گل‌ها را ببینی.

برداشت: دل من در اثر نور وجود محبوبم محو می‌شود و نمی‌توانم آن را از دل خود جدا کنم.

برداشت: جان همیشه به خاطر عشق او می‌بالد، به گونه‌ای که از مستی نمی‌داند فخر و عار چیست.

برداشت: در دل عاشقان تو، مکانی وجود دارد که آن‌ها در آنجا به عبادت و مراقبه پرداخته‌اند. این مکان، پر از نور و روشنایی است و مانند غاری است که شبانان عشق در آن به دور از دنیا زندگی می‌کنند.

برداشت: اگر دنیا مانند قیر به خاطر غم دوری تو شود، باز هم آن خودبینی و غرور تو تغییر نخواهد کرد و از آن کاسته نخواهد شد.

برداشت: وصال و ارتباطی که زمانی همچون عصای موسی برای من بود، اکنون تبدیل به ماری خطرناک شده است. ای پیوندی که شبیه وصال موسی است، این مار را در خود نگه‌دار.

برداشت: ای خداوند شمس دین، از آتش دوری و جدایی تو، نور باقی را غبطه می‌زنم. صد آفرین بر این آتش!