غزل شمارهٔ ۱۵۷

برداشت: ای آرزوهای من، لطفاً خود را نشان بدهید. ای کسی که آرزومند من هستی، لطفاً خود را بروز بده.

برداشت: من همچنان دچار مشکل و آشفته‌ام، مانند زلف‌های تو که درهم‌پیچیده‌اند. ای کسی که مشکل من را حل می‌کنی، لطفاً بیا و رویت را به من نشان بده.

برداشت: دیگر از سفر و مسیر صحبت نکن، ای کسی که تو جاده و مقصد من هستی، فقط بیا و خود را به من نشان بده.

برداشت: تو در همدان بهشت برین، از زمین یک handful گل از میان گل‌ها به من بده، باری تو نیز به سوی من بیایی و روی خود را به من نشان دهی.

برداشت: من از خوبی‌ها و بدی‌ها آگاه هستم، اما از زیبایی تو غافل هستم. پس بیایید و روی خود را نشان بده.

برداشت: تا زمانی که عقل من در عشق تو نسوزد، غافل نیستم و عاقل هستم. پس بیا و به من یک نگاه از خویش نشان بده.

برداشت: شه صلاح الدین که تو هم در حال حاضر هستی و هم غایب هستی، ای نعمت و شگفتی من، لطفاً بیایید و خود را نشان بدهید.