غزل شمارهٔ ۱۵۴

برداشت: دلی پاک و بینا به دست آور، سپس آنگاه می‌توانی زیبایی‌های تبریز را مشاهده کنی؛ زیرا بدون درک و بصیرت، چگونه می‌توان زیبایی‌های چنین شهری را دید؟

برداشت: هر چیزی که در آسمان و عالم روحانی وجود دارد، به خاطر ارزش و مقام خود، بر زمین به شکل پنهانی برای احترام و عظمت شهر تبریز قرار می‌گیرد.

برداشت: با اغراق و خودبزرگ‌بینی بر آسمان پا گذاشتی، هرگز اگر زمین تبریز را با چشم‌واقعی ببینی، متوجه حقیقت خواهی شد.

برداشت: تو با روح حیوانی‌ات و عقل ضعیف‌ات، باز هم می‌توانی با همین چشم، زیبایی‌های تبریز را مشاهده کنی.

برداشت: اگر به دنبال ویژگی‌های خاصی هستی، بدان که بهشت برین پر از پاکی و روشنایی است و من، بنده‌ای از تبریز، در سایه آن نشسته‌ام.

برداشت: تو مانند سامری در کوهی از طلا و نعمت قرار داری، ولی چشم‌ها نمی‌توانند این زیبایی و جلال تو را ببینند.

برداشت: تبریز مانند دریایی است پر از جواهرات، به طوری که برای چشم، دیدن آن همه زیبایی و درخشش سخت می‌شود.

برداشت: اگر به آسمان‌ها نگاه کنی و ببینی که این آسمان‌ها چقدر چرخان هستند، بدان که روشنی‌هایی که در بر تو می‌تابد، بر جان تو تأثیرگذار است.

برداشت: اگر تو وجود نداشتی، من می‌توانستم به عنوان مثال از ویژگی‌های جواهراتی مانند زمرد یا طلا صحبت کنم.

برداشت: چون همه روحانیون از روح مقدس ناتوان هستند، وقتی تو به این فکر بیفتی که چگونه می‌توانی به این موضوع بپردازی، به تبریز خواهی رفت.

برداشت: وقتی درختی را نمی‌بینی، چطور می‌توانی پرنده‌ای را ببینی؟ پس با تو چه بگویم درباره جان جان این تبریز؟