غزل شمارهٔ ۱۵۳

برداشت: شمعی را دیدم که پروانه‌ها دور آن جمع شده بودند، اما هیچ وقت شمعی را ندیدم که خودش به دور نورش بچرخد و شمع‌ها به دورش باشند.

برداشت: زمانی که شمع روشن شود، اشک بر گونه‌های او می‌ریزد؛ هنگامی که چهره عاشق روشن می‌شود، اشک‌ها نیز بر زمین می‌ریزند.

برداشت: وقتی سخن مانند شکر شروع می‌شود، می‌توانی ببینی که گوش‌ها در انتظار شنیدن، به‌سوی آن باز می‌شوند.

برداشت: افراد ناامید که از روزگار ناامید شده‌اند، وقتی گرمی زندگی و امیدی در دلشان شعله‌ور می‌شود، از جان خود خواسته‌هایی دارند.

برداشت: اگر محبت او نبود، من از جان‌های شجاع نیز دور می‌شدم و مرا از یاد کردن نام شیرینش منع می‌کردند.

برداشت: شمس دین، که به عنوان خداوند بزرگ و برتر شناخته می‌شود، به خاطر زیبایی و نور وجودش، موجب آفرینش و به وجود آمدن خلق و آفرینش‌های مختلف شده است.

برداشت: زمانی که قرار شد روح صادقان به جسمانیان توجه کند، روحشان از شدت شوق و هیجان بر خودشان مسلط شد و دچار حالتی شدید شدند.

برداشت: امیدهایی که در دل کاشته‌ام، فقط کافی است که نگاهی از آفتاب به ما بیفتد تا به بار بنشیند و به نتیجه برسد.

برداشت: سایهٔ وجود او جان ما را احیا می‌کند و با روح خود، زندگی به ما می‌بخشد. ای پروردگار، کاش آن سایه به ما برسد تا روح‌هایمان زنده شود.