غزل شمارهٔ ۱۵۲

برداشت: دیشب آن معشوق مورد نظر ما، با ظاهری آراسته و حالتی شاداب، به دنیا آمد و با یک جام پر از عطر و صفا به سوی ما آمد.

برداشت: جامی از می را به آرامی می‌ریخت، زیرا خاک زمین تحت تاثیر مستی‌اش به حالت گیج و خراب درآمده بود و از روی زمین به سوی او پا می‌زد.

برداشت: هزاران یوسف که به زیبایی او شگفت‌زده شده بودند، به ناله و فریاد درآمده بودند و از خود می‌پرسیدند که این زیبایی پنهان تا کجا ادامه دارد.

برداشت: در برابر او، جانم به خاک می‌افتد و به سجده می‌رود. دیوانه‌وار، عقل من هم بیشتر به تعجب و شادی درآید و فریاد بزند که به سلامتی!

برداشت: آنهایی که خود را به عشق سپرده‌اند، از شدت عشق احساس سبکی می‌کنند و دلشان مانند کاه سبک است. چهره‌هایشان نیز مانند کهربا درخشان و زیبا شده است.

برداشت: عالمی به خاطر یک جاذبه و زیبایی، خراب و ویران شده است و از سنگینی و خواب آلودگی ناشی از نگاه گلی که به آن خیره شده، جهانی دیگر نابود شده است.

برداشت: افراد باهوش از ترس و نگرانی، به آرامی تکیه داده و در برابر او صف می‌کشند، بدون اینکه دعا یا ستایشی بیان کنند.

برداشت: این بیت به توصیف حال و هوای افرادی می‌پردازد که تحت تأثیر جاذبه و زیبایی خاصی قرار گرفته‌اند. آنها مانند افرادی مستانه احساس می‌کنند و در عین حال به ستایش و تمجید از آن زیبایی می‌پردازند. در حقیقت، این زیبایی آنها را از خود بی‌خود کرده و در نتیجه، احساس می‌کنند که از وجود و هستی حقیقی خود جدا شده‌اند.

برداشت: من به دنبال کسی هستم که بی‌وفایی کرده و به من بی‌محلی کرده باشد، تا بتوانم به خاطر او با杯 خودم بنوشم. اما در کمال تعجب دیدم که خودم در حال مستی و وفاداری افتاده‌ام.

برداشت: در شب گذشته، ترک و هندو به خوشگذرانی و مستی پرداخته بودند، مانند دو دشمنی که به خاطر کینه و خصومت، در حال جنگ با یکدیگر هستند و هرکدام برای دیگری عذاب الهی را شایسته می‌دانند.

برداشت: گاهی اوقات این دو نفر همچون مجرمان، اعتراف‌کنان و با زاری به پای هم می‌افتادند و جان و تن خود را فدای یکدیگر می‌کردند.

برداشت: هندو و ترک، هر کدام دست دیگری را گرفته بودند و هر دو در برابر زیبایی چهره ما به زمین می‌افتادند.

برداشت: شاه یک جام شراب پر کرد و آن را به ترک داد. در حالی که از درون خود، با یک جام می‌گفت: "هندو را بیا".

برداشت: من تاجی به سر ترک گذاشتم و بر چهره هندو نشان داغی گذاشتم که نمایانگر کفر اوست.

برداشت: یکی از صوفیان در صومعه‌ای از پاکی و عبادت ساکن شده است، در حالی که دیگری در میخانه‌ای لباس‌های خود را گذاشته و مشغول بزم و خوش‌گذرانی است.

برداشت: وقتی آن فتنه از دور نمایان شد، حوری‌های زیبا جان گرفتند و با جام‌هایی پر از مستی، در سرشان نور و تابش مانند خورشید صبح می‌درخشید.

برداشت: ترس جان از حضور در صومعه به خاطر آن ترس است. بنابراین ای مجسمه، بکش و بند به دوش صوفیان پارسا را بگسل.

برداشت: و آن کسانی که در میخانه به سر می‌بردند، از آن دیوانه‌ها هم دیوانه‌تر بودند؛ آن‌ها بطری‌ها را می‌شکستند و چنگیز و ساز را به زمین می‌زدند.

برداشت: تمامی احساسات و تجربیات انسانی مانند شور و شوق، فایده و ضرر، ترس و آرامش، و حیات و مرگ، همه به سوی یک حقیقت عمیق و بی‌نهایت کشیده می‌شوند.

برداشت: در نیمه‌های شب، زمانی که صبح نزدیک بود، مؤذنان با صدای بلند ندا کردند: ای عاشقان، برخیزید و برای نماز آماده شوید.