غزل شمارهٔ ۱۵۱

برداشت: از پنجره وجودت سر بیرون بیاور و عاشقان را ببین، بی‌خبر از حال فاسقان، آن‌ها را از نوشیدن‌های پرشور شاه مطلع کن.

برداشت: از لطف‌های آن پادشاه زندگی‌بخش، به ما جان تازه‌ای بده تا در راه جهاد، عبادت و انفاق کوشش کنیم.

برداشت: اگر لطف و حمایت ابراهیم شامل حال کسی باشد، برش سر کسی نه تنها زیان ندارد بلکه حتی در این شرایط دل اسحاق نیز آرام می‌گیرد.

برداشت: درون یک طاق و ایوان، شاه را دیدم که مانند ماه زیبایی‌های دیگری در آنجا نمایان می‌شد و به آرامی در سایه‌ها شکل می‌گرفت.

برداشت: در آن مکان، روح‌ها با همدیگر به شدت درگیر هستند و نشانه‌های چهره‌ها بدون کلام، احساسات و طعم‌های مختلف را بیان می‌کنند.

برداشت: سرد و بی‌روح شده بودی، اما وقتی به ناگاه زیبایی‌های ماه و خوش‌اخلاقی او را دیدی، دوباره شوق و وجد مستی و شور و شوق در تو زنده شد.

برداشت: وقتی آن شاه، بندگانش را در حالی که در دروازه نشسته‌اند مشاهده کرد، در آن موقعیت به شکلی بود که امید را در دل مشتاقان خاموش می‌کرد.

برداشت: پادشاه ما با یک حرکت در را شکست و به‌گونه‌ای آن را باز کرد که هیچ‌چیزی جز آن دیده نشود.

برداشت: تکه‌های آن در شکسته‌ای سبز و تازه شد، کنج دست پادشاهی برآمد و آتشی ندارد.

برداشت: لباسی که از آب دهان او پاک شده، چه کار می‌تواند با دستان و بواسطه کارگران شسته شود.

برداشت: کسی که در زندان است و پیامی محرمانه به او رسیده، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و دیگر نمی‌تواند به وعده‌های آزادسازی خوشبین باشد.

برداشت: وقتی بوی وجود او به جایی خالی و بدون زندگی برسد، به سرعت از لذت‌ها و شادی‌ها دور می‌شود و خود را برای رسیدن به آرزوها و خواسته‌ها آماده می‌کند.

برداشت: شاه جان، که همان خداوند دل و عقل است، شمس دین را در جایی قرار داد که تبریز شود و به آن چشمه رواق معروف است.

برداشت: ای خدای بزرگ، در دوری تو مرا نزن و مثل گربه به آن گوشتی که از دو طرف آویزان است نگاه کن.

برداشت: اگر بخواهم از درد و غم فراق آن شاه، به صورتی که آزردگی و ناله‌ام را بیان کنم، جهانی پر از این احساسات بسازم، می‌توانم به وسعت عالم بپردازم.

برداشت: صبر من به خاطر دوری تو از هم پاشیده شد و این موضوعی غیرمعمول است که در این بخش از محبت‌ای که به من می‌کنی، به وجود آمده است.