غزل شمارهٔ ۱۵۰

برداشت: درد شمس الدین سرمایه‌ای برای درمان ما بود و بی‌نظمی عشق او، به نوعی برای ما نظم و سامان ایجاد می‌کرد.

برداشت: این تصویر روح‌نواز و شگفت‌انگیز، هم‌زمان پیشوای مجلس و نوشنده‌گی ماست.

برداشت: چهره‌ی زیبا و جان‌بخش او، در هر لحظه، جان تازه‌ای به ما می‌بخشد و در این حال، دلبستگی و عشق به او برای ما هم آسان و هم راحت است.

برداشت: هزاران نفر مانند ما به زیبایی او شگفت‌زده‌اند، چرا که در آن مکان جان و دل ما به طور کامل گم می‌شود.

برداشت: در دل بی‌پایان او، به شادی در آب‌های عمیق و وسیع او غوطه‌ور شو و تا ابد در این سر و پایان خود غرق لذت باش.

برداشت: سپاسگزاری می‌کنیم از خداوند که همه چشمه‌های زندگی حیوانات در برابر نعمت و رحمت چشمهٔ حیوان ما کم‌نور و ناچیز به نظر می‌رسد.

برداشت: جان و دل از شرم به خود می‌لرزند تا بتوانند در برابر چشمان مست و شاداب محبوب‌مان، سجده کنند.

برداشت: عشق مانند دیوی است که از غم و اندوه، عقل را ناگهان دچار تنگنا می‌کند و گلوگیر می‌شود. این حالتی است که آدمی به خاطر عشق و غصه، از قدرت فکر کردن و عقل خود دور می‌شود.

برداشت: پس از او، نیشی به وجود می‌آید که از آن خون می‌چکد و این وضعیت به گشایش ذهن و روح ما کمک می‌کند.

برداشت: عقل به طور پیوسته از او خون می‌ریزد تا بتواند روح را از چنگ و گرفتاری نجات دهد.

برداشت: تا زمانی که جان‌ها آماده‌ی خدمت به شمس‌الدین (منظور شخصیتی بزرگ) باشد، مانند قباد، سنجر، اسکندر و دیگر حاکمان و فرمانروایان ما.

برداشت: زمانی که از خاک برخیزد، دو چشمی که به عالم غیب توجه دارد، می‌تواند وضعیت اولیا و آخرت انسان‌ها را مشاهده کند.

برداشت: شکر اینکه تبریز با شکوهی که دارد، می‌تواند گل‌های نرگس و ریحان را از دل خاک خود رویانده و به ما هدیه دهد.