غزل شمارهٔ ۱۴۸

برداشت: ما به دنبال شمس حقیقت و دین هستیم و اشک‌هایمان مانند باران است که ناشی از اشتیاق به آن خورشید تابناک است.

برداشت: کشتی نوح را در زمان وصال نمی‌توانیم ببینیم، زیرا پس از طوفان دیگر هیچ موجودی باقی نمانده است.

برداشت: بدن ما در دنیای وسیع و نامرئی مانند باد قرار می‌گیرد و ویژگی‌های خود را آشکار می‌کند، مثل کشتی نوح که به رغم اینکه در ظاهر پنهان است، همچنان مقام و ویژگی‌هایش معلوم می‌شود.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که وقتی عشق و جدایی (بحر و هجران) به رسیدن و وصال (وصل) تبدیل می‌شود، دیگر همه چیز زیبا و خوشبو می‌شود. به همین دلیل، تمامی جهانیان به مانند گل‌ها و گیاهان خوشبو و زیبا می‌شوند، که نشان از شادی و سرزندگی است.

برداشت: هر چه بر ما گذشته و هر اندوهی که داشتیم، حالا دیگر آن را فراموش کرده‌ایم و این غم‌ها به خاطر شادی‌هایی که داریم، کم رنگ شده است. در واقع، اکنون خوشحالی‌ها و زیبایی‌های زندگی‌مان بیشتر به چشم می‌آید و بر ما مسلط شده است.

برداشت: اگر زمین را به دو قسمت شرق و غرب تقسیم کنیم، هر دو طرف مانند یک گلستان خواهند شد و دیگر نه خاری وجود خواهد داشت و نه علف هرز. همه جا پر از گل و زیبایی خواهد بود.

برداشت: زیر هر درخت بلند، دختری زیبا نشسته است و چهره‌اش مانند زهره می‌درخشد. او با زیبایی و شادی، زندگی را به نوازش در می‌آورد، انگار که در پی پادشاه ماست.

برداشت: هر زمان که چهره‌ای زیبا و دلربا ببینی که در هر گوشه‌ای، جامی را به دست می‌دهد و ما را مست و شاداب می‌کند.

برداشت: چشم ما که از عشق و زیبایی آن معشوق غافل مانده است، بارها بوسه‌ای بر صورت آن بت‌ها زده و اکنون به قدری در حیرت و شگفتی غرق شده‌ایم که دیگر نمی‌دانیم چه کار کنیم.

برداشت: جانی که پر از عشق و جنون است، در میان بانوان زیبا و دلبر، آرزو داریم که از زندگی لذت ببریم و این شادی بی‌پایان را تجربه کنیم.

برداشت: خاک تبریز به خاطر مهربانی و زیبایی‌اش بسیار دلنشین است، مثل پاکی آب کوثر و مثل چشمه حیات.