غزل شمارهٔ ۱۴۷

برداشت: در نهایت، دل تو پس از دوری به وصال معشوق رسید و تو از بی‌نهایت راز و رموز عشق آگاه شدی.

برداشت: تو از پشت پرده‌ها مانند می‌شرابی شده‌ای، ای دل! تو پرده زیبایی چهره‌های خجسته را کنار زده‌ای.

برداشت: شکوه و زیبایی قامت او به قدری است که حتی در کنار تو هم ناهموار و کج به نظر می‌رسد، همان‌طور که چنگی به خاطر سرِ زیبا و راستش خمیده می‌شود.

برداشت: از آن طرف وجود و عدم، تو هم‌چون خاص خاصی از شاهی! ای دل، چرا مانند ادبیران در هستی پنهان شده‌ای؟

برداشت: پرنده‌ای بر بازوی خسرو نشسته است و با زیبایی و ناز، به تو وابسته است، هر چند که تو از او جدا شده‌ای، ای دل.

برداشت: اگر نتوانی به چیزی متعهد باشی، نباید فکر کنی که تو از آن آرامش و راحتی جان‌ها جدا شده‌ای، ای دل.

برداشت: عشق آنچنان تو را به آرامش می­رساند که مانند ماهی در دریا غوطه­ور می­شوی و یا مثل قالبی که به جان پیوسته است، در آغوش عشق آن معشوق آرام می­گیری.

برداشت: وقتی که خدای بزرگ تو را از بین تمام شاهان و بزرگان جهان انتخاب کرده، پس تو هم باید از قرآن و آموزه‌های آن انتخاب و الگو بگیری، ای دل.

برداشت: وقتی که خوشبختی و موفقیت تو را انتخاب کرده، نگران نباش که اگر از خشم خود آسیب دیده‌ای. دلیر باش!

برداشت: پای خود را بر چرخ بگذار تا از مقام و عزت خود دور نشوی، چرا که در کنار مقام بلند شمس الدین، تو نیز می‌دوی و می‌درخشی.

برداشت: تو تا زمانی که از جام خاص شاهان بنوشی و آن را مدام تجربه کنی، مانند کسی که پیوسته از تجربه شمس تبریزی بهره می‌برد، باید دلت را آماده کنی.